Στην τράπεζα....

Είναι μεσημεράκι και τρέχω πανικόβλητη να προλάβω την τράπεζα ανοιχτή για να ανοίξω έναν καινούργιο λογαριασμό....Μπαίνω μέσα και βλέπω μια γλυκιά κοπέλα να με κοιτάει πίσω απο το τεράστιο γραφείο της...παω κοντα...πάντα πάω σε αυτόν που μου φαίνεται πιο προσιτός. Δεν ξέρω γιατι αλλα πάντα μου βγαίνει σε καλό.

-"Καλημέρα, θα ήθελα να ανοίξω εναν καινούργιο λογαριασμό".

-"Καλημέρα σου" μου απαντάει μ ενα χαμογελο. "Κάτσε να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Λοιπόν δώσε μου ταυτότητα και ΑΦΜ"

Της τα δίνω και η διαδικασία συνεχίζεται κάπως ετσι...εκεινη γλυκά μου ζητάει στοιχεία και εγω της τα δίνω... που και που με κοιταει και χαμογελάει.

Απο πότε οι υπάλληλοι στις τράπεζες γίναν τόσο καλοί και εξυπηρετικοί;;;

Μπαίνει μέσα ένας νεαρός,ψαχνεται στα διάφορα γραφεία, παραβλέπει το γεγονός οτι η κοπέλα ασχολειται μαζί μου και την βομβαρδίζει με ερωτήσεις ενώ εκείνη του εξηγεί οτι αυτη τη στιγμή ασχολειται με μενα και να περιμένει 5 λεπτά...

Η διαδικασία εχει σχεδόν ολοκληρωθεί και η κοπέλα {το ονομά της Χριστίνα, φρεσκοπαντρεμένη -τα έμαθα λίγο αργότερα} σηκώνεται για να βγάλει μια φωτοτυπία ενα χαρτί και ο νεαρός δεν χάνει ευκαιρία να την πλησιάσει και να συνεχισει τις ερωτησεις...

-"Σας είπα οτι έχω πελάτη αυτή τη στιγμή...περιμένετε 3 λεπτά ακόμα... παραπάνω δεν θα κάνω!"

-"Ποιον πελάτη; Ενα 18 χρονο κοριτσάκι είναι και εγώ βιάζομαι"

Καπου εκει άλλαξα 15 χρώματα. Τι τον έκανε πιο σημαντικό απο μένα;;; Ασε που δεν είμαι 18 *ναι ναι κι αυτό με πείραξε*. Η Χριστίνα όμως τον έβαλε στη θέση του με μία φράση.

-"Και 8 να ήταν εφόσον έχει έρθει πριν απο σας προηγεται"

Τότε άλλαξε εκείνος 15 χρώματα . Το μόνο που έκανα ήταν να χαμογελάσω στη Χριστίνα σαν να της έλεγα σ ευχαριστώ.

Μου φέρνει να υπογράψω τα χαρτια και μου λέει "Τι αντιπαθητικός άνθρωπος..ποιος νομιζε πως είναι; Λοιπόν με τι ασχολείσαι.....*κοιτάει τα χαρτια* Δώρα;"

-"Γραφίστρια έχω τελειώσει..." ποτε δεν λέω είμαι γραφίστρια...παντα λέω τι έχω τελειώσει..περιεργο αλλαέτσι μου βγαίνει.

Και κάπου εκει σκάει η γνωστή πρόταση" εχω καποιον....που ψάχνει για γραφίστα και θελει....."

-"Αααααα πολύ ωραία...δηλαδή σχεδιάζεις έντυπα κάρτες κτλ ε?"

-"Ναι τα πάντα όλα"

Εκεί γελάσαμε και οι δύο. Ένα ευχάριστο διάλειμμα στην καθημερινοτητά μας.

-"Ξέρεις έχω μια φίλη με ένα μικρό σπα και έψαχνε κάποιον να της σχεδιάσει τις κάρτες της...Ενδιαφέρεσαι; Αμα είναι να της δώσω το κινητό σου να μιλήσετε"

Ακριβώς εκεί θυμήθηκα τα λόγια παιδιών απο τη σχολή που λέγαν οτι και στο περίπτερο να πάω για τσίχλες θα βρεθεί άνθρωπος να μου "δώσει" δουλειά...

Της χαμογέλασα και της είπα οτι θα με ενδιέφερε και δεν με ενοχλεί να δώσει το κινητό μου.

Ο νεαρός στεκόταν παραπέρα και βλεποντας μας να συζητάμε και να χαμογελάμε τσαντίστηκε και έφυγε... Πήρα το αίμα μου πίσω...

Υπέγραψα τα χαρτιά πήρα ότι χρειαζόταν και ετοιμάστηκα να φύγω...

-"Σ ευχαριστώ"

-"Να σαι καλά Δώρα, θα δώσω το τηλεφωνό σου στην φίλη μου ελπίζω να πάει καλά. Καλό μεσημέρι..."

_"Καλό μεσημέρι" είπα κι εφυγα ενω σκεφτόμουν τον τύπο που με το ζόρι ήθελε να εξυπηρετηθεί, τα παιδιά απο τη σχολή που με πείραζαν και εβγαιναν πάντα αληθινοί, και την Χριστίνα που με εξυπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο...

Τελικά η διάθεση μας παίζει ρόλο, την μεταδίδουμε στους άλλους και όλα πάνε καλά.. Τουλάχιστον για μένα πήγαν όλα καλά... ο νεαρός ακόμα θα αφρίζει και καλά να πάθει. {θα ακολουθήσει κι άλλο κειμενάκι με αντίστοιχη εμπειρία μερικές ώρες αργότερα σε ΚΕΠ}