Διαβάζοντας πριν λίγο το blog ενος πολυ καλού φίλου ανακάλυψα πως είτε είσαι "γκαντέμογλου" οπως αναφέρει είτε εχεις πάντα ένα αστεράκι πάνω απο το κεφάλι σου να σ ακολουθεί {σαν τα συννεφάκια βροχής στα κινουμενα σχέδια ενα πράγμα} μπορεις να τα βγάλεις πέρα αν εχεις στόχο και κότσια...
Ο κ. Γκαντεμογλου λοιπόν πέρασε μια δυσκολη χρονιά ενώ η κ. Άστρο {that's me} τα είχε όλα στο πιάτο, παρ' ολα αυτά και οι 2 καταφεραν να φτασουν με απολυτη επιτυχια μέχρι το τέλος και να διαπρέψουν... ο καθένας με τον δικό του τρόπο... Ο πρώτος στηριζόμενος στον επαγγελματισμο του και η δευτερη στο χαμογελο της και τον αυθορμητισμό της...
Ας πάμε όμως ένα χρόνο πίσω για να μπείτε στο κλίμα {που ηταν στραβό... το φαγε και ο γάιδαρος}
Καιρός πτυχιακών {ή εστω διπλωματικών.. μη βιαστείς να διορθώσεις} στη σχολή και εμφανιζονται οι υπεύθυνοι καθηγητες με το θέμα... Θεατρο!!!!
Ω χριστέ και παναγιά *σκέφτηκα* θα ναι δύσκολο....αλλα μας καθησυχάσαν με τις επιλογές τους...Μια θεατρική παρασταση για κάθε μαθητή που να ταιριάζει στο υφος του και στις δουλειές που είχε παρουσιάσει μέχρι τότε... Κάπου εκεί ανακουφιστηκα!
Κατι παιδικό θα μου δίναν..έκοβα το κεφάλι μου...και δεν έκανα λάθος... Λατρεμένη Κάρμεν Ρουγγέρη μου έδωσαν {υπόψην δεν ειχα χάσει παραστασή της σαν παιδί...} και Ομήρου Οδύσσεια διασκευασμένη για παιδιά....
Πέρναγαν οι μέρες, ιδέα καμμία για να σχεδιάσω την αφίσα, τα φλάιερς, τις προσκλήσεις και τα συναφή... Αλλα η βοήθεια ήρθε απο το πουθενά {οπως συμβαίνει πάντα στην κ Άστρο}
Συζηταγα με μια καθηγητρια άλλου τομέα στο διάλειμμα σχετικά με τις πτυχιακές... της είπα οτι μου δώσαν Ρουγγέρη και η απάντηση της ήταν "Α την ξέρω προσωπικά... πάρε το κινητό της και τηλεφωνησέ της εκ μέρους μου να σε βοηθήσει σε ότι θές"... Βοηθεια απο το πουθενά λέμε...δεν το περίμενα.
Και κάπως έτσι ξεκινησε η πτυχιακή μου...Συνάντησα την κ.Ρουγγέρη λιγες μερες μετα... βλέποντας τη παρασταση της θυμήθηκα γιατί την λάτρευα σαν παιδί...απλά μαγικό το καθε δευτερόλεπτο της παράστασης.... Δώσαμε ραντεβού για μετά, συζητήσαμε τα της παράστασης μου έδωσε συμβουλές για το πώς να το χειριστώ, μου πρότεινε να εργαστώ με την κόρη της και κράτησε το τηλεφωνό μου στο κινητό της αποθηκευοντάς με "Δώρα γραφίστρια" και εφυγα ευτυχισμένη γιατι απο μια της κουβέντα είχα σχεδιάσει στο μυαλό μου την αφίσα και γιατί με θεωρούσε ικανή και ταλαντούχα να συνεργαστώ με την κόρη της και μαζι της {έστω και αν δεν ήρθε ακόμα αυτή η στιγμή}...
Μολύβια, γόμες, ξύστρες, χαρτιά, ξυλομπογιές και η αφίσα ειχε ξεκινήσει....τελειωσε 14 ώρες αργότερα με πολλά ευτράπελα στην πορεία βεβαια, όπως οτι μου τσαλάκωσαν το πρώτο σχέδιο της αφίσας , χυθηκε καφές στα προσχέδια αλλα και πάλι καταφερα να τα τελειώσω on time.
{Είπαμε έχουμε αστρο αλλα η ζωή μου υπενθυμίζει συχνά οτι είμαι ένας απλός άνθρωπος με πολλές γκαντέμικες στιγμές....}
Κ ι ολα αυτά βεβαια πασπαλισμένα με τρελές δόσεις άγχους... είμαι αγχώδης τύπος {τι να κάνω;}με πολύ γελιο, υπέροχες στιγμές στη σχολή με εμάς να τρέχουμε να τυπώσουμε να διορθώσουμε, να κοψουμε, να κολλήσουμε και να τελειώσουν τα πάντα στην ώρα τους... με μουσικό χαλί την κατάρα {οι περισσότεροι δεν θα καταλάβετε τι λέω αλλα αυτα τα παιδιά και οι καθηγητες που το έζησαν μαζί μου θα το θυμούνται μια ζωή....
Και να που φτανει η προήγουμενη μέρα της παρουσίασης και χτυπάει το τηλέφωνο μου... Ήταν η κ.Ρουγγέρη που με πήρε να μου ευχηθεί καλή επιτυχία και να μου ζητησει συγνώμη που δεν θα μπορούσε να έρθει να δεί την παρουσιασή μου αλλα έιχε άλλες υποχρεώσεις. Και μου ζήτησε να της στείλω την δουλειά μου... Φαντάζεστε την ευτυχία μου.. και μόνο που με πήρε μου έφτανε... απλός, προσιτός και ανοιχτόκαρδος άνθρωπος εκτός απο δημιουργικός!
Την επομένη το πρωί με μάτια μισόκλειστα {ε μα στις 9 το πρωί παρουσίαση;} φτάνω στο χώρο που θα παρουσιάζαμε μεσα στο άγχος....και τσουπ σκάει η βόμβα οτι παρουσιάζω πρώτη... μου κόπηκαν τα ποδια... μολις άρθρωσα όμως την πρώτη κουβέντα τα ξέχασα όλα... η αλήθεια είναι οτι δεν θυμάμαι τιποτα απο την παρουσίαση μου...μόνο υπέροχες σκηνές με πολύ γέλιο να περνάνε μπροστά απο τα μάτια μου απο τα 2 χρόνια που πέρασα στη σχολή... και το επόμενο που μου ρχεται στο μυαλό είναι η ξανθιά να μιλάει για μέλισσες και ο κ.Γκαντέμογλου να με φωνάζει να του πάω ως άλλη Κρίστα 2 ποτήρια για να παρουσιάσει... αυτό ήταν... το τέλος μιας εποχής... Το αστρο όμως παραμένει και με ακολουθεί πάνω απο το κεφαλάκι μου...
Αν μπορούσα να το μοιραστώ με κάποιον θα ήταν με τον κ Γκαντέμογλου...
Σ ευχαριστώ για όλα... ξέρεις εσυ... ραντεβού στον κόσμο που θες να ανήκεις... εκεί θα είμαι....
http://lelonisideal.wordpress.com/2010/06/07/η-κρίση-μου-έφερε-ρήγος/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου