"Κάτ" *πουφ πουφ πουφ-ήχος πούδρας*
Κάπως έτσι κύλησε όλο μου το απόγευμα...
Ενιωθα μια μικρή σταρ με τα φώτα ολα στραμμένα πάνω μου και ένα ολόκληρο συνεργείο να παρακολουθεί την παραμικρή μου κίνηση...
Το συνεργείο είχε ένα "μυγάκι" που έκανε 43 κλάπ μπροστά στη μούρη μου και στον ελεύθερο χρόνο του τράβαγε φωτογραφίες την θεική μουρίτσα μου, τον καμεραμάν-walle με τη design-ατη κάμερα ώμου , τον σκηνοθέτη που ήταν ένας μικρός θεούλης , τον 2ο καμεραμάν που συνέχεια έλεγε "δικός σου ανθρωπος είμαι, δεν είμαι κανένας ξένος", την υπέροχη Βίλη που έκανε τις ερωτήσεις και είχαμε οπτική επαφη -3 ωρών- ( :P ), την κ.Κατερίνα που μόλις άκουγε κατ έτρεχε να μου βάλει πούδρα για να "γράφω" καλα, την Λίνα που μπαινόβγαινε με καφέδες νεράκια και φυσικά τα παιδιά που φτιάχναν τα φώτα... Αν ξέχασα κάποιον ζητάω ταπεινά συγνώμη θα επανορθώσω το βράδυ των Oscars... Εκει δεν θα ξεχάσω κανέναν... (χιχιχιχι μάλλον ψωνίστηκα)
Νόμιζα πως δεν το χα και η αλήθεια έιναι οτι έιχα φοβερό αγχος αλλα (απο οσο μου είπαν) δεν τους ταλαιπώρησα ιδιαίτερα...
Εξωτερικά πλάνα στα βρεγμένα γρασίδια, εσωτερικά πλάνα στο χώρο του δημιουργικού τμήματος, σβήσε φώτα, άναψε φώτα, μετέφερε φώτα, βάλε μικροφωνάκι, βγάλε μικροφωνάκι, και κάπου ενδιάμεσα
"Τρέχω, τρέχω τρέχω" λήψη *κλάπ*
"Κάτ" *πουφ πουφ πουφ-ήχος πούδρας*
Τα πλάνα και οι φωτό οταν δεν γυρίζαμε επίσημα πρέπει να αξίζουν τρελά...
Τα πάντα έχουν γέλιο την πρωτη φορά. Δεν νομίζω οτι θα το ξανακανα.. Πάνω απ' όλα επειδή είμαι ένα σεμνό και ταπεινό παιδί... ένας άνθρωπος σαν όλους εσάς, μια κοινή θνητή (και επειδή σε λίγο θα φεύγουν ντομάτες απο όλες τις κατευθύνσεις και αντι για πουφ πουφ θα ακούγεται πλάτς πλούτς σταματάω εδώ)
Keep walking guys....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου