Τότε & Τώρα

Τότε:

Ημερολόγια, τετράδια, σκισμένα χαρτακια... και όλα γεμάτα στίχους λέξεις και σχέδια... όλη μέρα κάτι είχα να γραψω, κάτι να μοιραστώ.... σχεδια παντού...στίχοι και μουσική μέρος της ζωής μου...

*παίρνει μια ανάσα*

Τώρα:

Έπειδη η εμπνευση [ ή μάλλον η βαρεμάρα ή οτι ήταν] που με παρακινούσε να γράφω μ εχει σχεδόν εγκαταλείψει, είπα να ξεθάψω μερικά απο το "τότε"...

Πόσα χαρτάκια θεέ μου....αντε να τα διαβασω όλα και να επιλέξω τι θα γράψω και τι όχι...

ειναι κουραστικό τελικά.. Το πιο κουραστικό απ' όλα είναι να τα πληκτρολογήσω...

Για να δούμε... γενική ιδέα..[ μετα απο 2 ωρες ψαχούλεμα] Έρωτας, κλάμα, πόνος, χαρά...πφφφφφ τιποτα το σημαντικό... μωρε λες να μην γραψω τιποτα;;

μωρε λές να μου φταίει το οτι πλέον προσπαθώ να γράψω στον υπολογιστή; το οποιο σημαίνει οτι δεν μπορω να μουτζουρώνω την οθόνη του όσο σκέφτομαι... ουτε να μασουλάω το ποντίκι....[τωρα που το σκέφτομαι θα φαινόταν γελοιο να μασουλάω το ποντικι. :S]

*παίρνει κι άλλη ανάσα*

Αποτέλεσμα:

Δεν βρήκα τιποτα καλό να γράψω, έκανα το δωμάτιο μου άνω κάτω, γέμισα τον κόσμο χαρτάκια, σημειωματάρια, τετράδια και παλιές χαρτοπετσέτες. Και νιώθω λίίίίγο χαζή για όλα αυτά που έγραφα τότε... θα μου πείς γιατι τωρα εγραψες τίποτα καλό και νιώθεις καλύτερα;;

Χμμμ... Πάω να ξαναψάξω.. κάτι καλό θα μου χει ξεφύγει δεν μπορεί...