Έτσι για αρχή...

Μερικές φορές έρχονται στιγμές στο μυαλό μου απο το παρελθόν... η μόνη ερώτηση άξιζε; Τι σημασία έχει τώρα πια τι έκανα εγώ για όσους έφυγαν χωρις να προλάβουν να με γνωρίσουν; Απλά έκλεψαν κάτι απο μένα... Πίστεψε με αυτός ήταν ο στόχος τους απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν το μοναδικό εγωισμό τους... Όμως για άλλη μια φορά αναρωτιέμαι ποιος νοιάζεται για τον άλλον; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατι οι άνθρωποι δεν λένε τι νιώθουν {αν τελικά νιώθουν τιποτα} ...είναι ντροπή να αισθάνεσαι; Γιατί να μένουμε στην άγνοια; γιατι κάποιες στιγμές να σκεφτόμαστε με πιθανότητες; γιατι να βάζουμε σε σειρές κάποιες εκδοχές που να μην μας οδηγούν τελικά πουθενά;

Έμαθα τόσα πράγματα απο κάποιους ανθρώπους...μα πάνω απ' όλα έμαθα να μπορώ να τους δέχομαι γι αυτό που είναι χωρις να τους κρίνω ή να τους συγκρίνω... Δεν μ' ένοιαξε ποτέ η ηλικία, η εξωτερική εμφάνιση ή τα λόγια που έχουν ειπωθει απο άλλους... Θέλω να έχω την δική μου άποψη... Απλά βαρέθηκα τις διαδρομές με τις ίδιες ψεύτικες υποσχέσεις...Πάντα μόνη θα μαι μέσα σε χιλιάδες...