Δεν είμαι για αλλαγές...

Όλα τα 'χαμε η τεχνολογία μας μάρανε. Θα μου πείς «ρε κοπελιά μεγάλωσες αγκαλιά με την τεχνολογία και δεν την κατέχεις;»

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα. Πες με στενόμυαλη, δύστροπη, όπως θες αλλα τα καινούργια πράγματα δυσκολα τα δέχομαι και πιο δύσκολα ακόμα τα μαθαίνω.

Μ αρεσει η ρουτίνα μου και η στασιμότητα... Οι αλλαγές με μπερδεύουν, με ζορίζουν. Τα πράγματα όμως αλλαζουν και μαζί τους κι εμείς... Οπότε αναγκάζομαι πουυυυ και πουυυ να κάνω μικρες (τοσες δα) υποχωρήσεις.

Στην αρχη αναγκάστηκα να παρατήσω τα σημειωματάρια μου και να γραφω στο (λαπτο) πάκι...

Γκρινια κακό στην αρχή! Λίγο καιρό μετα το συνήθισα...εγινε μερος της ρουτίνας μου! Τωρα στυλό δεν πιάνω παρα μόνο για να τον δώσω αλλού ή να τον μαζέψω ( είμαι και νοικοκυρά παναθεμά με - αχ αυτός που θα με πάρει)


Λιγο αργότερα με «ενημέρωσαν» πως το σχεδιο στο χέρι είναι ξεπερασμένο, είπα να δοκιμασω κατι digital. Κατέληξα να κάνω ενα αξιοπρεπέστατο πορτραιτάκι της κολλητης μου. Ως εκει.
Βέβαια παράτησα μολύβια και χαρτιά για λίγο γιατι μου φαίνονταν χρονοβόρα η διαδικασία. Αλλο μισή ωρίτσα με wacom κι αλλο 4 ωρες *τσικι τσικι* με την ξυλομπογιά. Είμαι και μαζώχα βλέπεις.

Τόσα υλικά υπάρχουν εγω αγαπώ και χρησιμοποιώ το πιο χρονοβόρο.
Επεστρεψα όμως εκει απ´ όπου ξεκινησα σε χαρτάκι α4 κ μολυβάκια... Δεν ήταν της μοίρας γραφτό να ανθίσει και να κρατήσει η σχέση μου με τη wacom. :(

Με λίγα λόγια οτι ταράζει την ηρεμία
μου και την ρουτίνα μου να φυγει!!!

Να πάει αλλού...δεν είμαι για αλλαγές...


Sent from ipod