25 Απριλίου 2010

Συστατικά επιτυχίας....




Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων... μια ιστορία για παιδιά που γοητεύει ομως και μεγάλους...εχει τόσες παραλλαγές απο βιβλίο σε βιβλίο και απο ταινία σε ταινία... η βασική δομή όμως παραμένει η ίδια...ενα κοριτσάκι παρακολουθεί ενα άσπρο κούνελο που βιάζεται να προλάβει

κάτι κρατάει ενα ζευγαρι γάντια και φοράει γιλέκο...{τώρα που ακριβως βιαζεται να πάει ο κουνελος ένας θεός ξέρει} πέφτει σε μία τρύπα...{πως χώρεσε αλήθεια εκεί;} για να καταφέρει να ξεφυγει απο το δωμάτιο στο οποίο κατέληξε απο την πτώση αναγκάζεται να πιει ενα υγρό για να μικρύνει και να φάει μπισκότα για να μεγαλώσει {πόσο τέλειο είναι αυτό, αν και μου θυμιζει πολύ οταν ήμουν παιδί που αλλες φορες νόμιζα οτι ημουν πολύ μεγάλη και άλλες τόσο δα μικρούλα... μήπως είναι θέμα ψυχολογίας τελικά;;} στη συνέχεια και αφού καταφέρνει να φτάσει στο “ιδανικό μέγεθος” ,για την πορτα που θα της δώσει την ελευθερία της, μπαινει σ ενα μαγικό κόσμο οπου κυβερνά η Κόκκινη Βασίλισσα... Τ ακους και φανταζεσαι μια πολύ ομορφη γυναίκα γεμάτη αγάπη και πάθος...Αγάπη για το κόψιμο κεφαλιών σε όποιον της εναντιώνεται και πάθος για ένα χαζό παιχνίδι που έπαιζε με πουλιά φλαμίγκο...αχμμμμ όμορφη δεν τη λες αλλα σςςςςς μην μας ακούσει και αρχίσει να φωνάζει “Πάρτε της το κεφάλι”

.Η Αλίκη αρχίζει να βοηθάει τους πάντες ετσι ωστε να γλυτώσουν απο την Κόκκινη Βασίλισσα και να κρατήσουν τα όμορφα κεφάλια τους στη θέση τους....Γνωρίζει τον Τρελο-καπελά και την παρέα του σε ένα tea party, τον γάτο του Chesire που εξαφανιζεται και το μόνο που μένει είναι το χαμογελό του, τους στρατιώτες τραπουλόχαρτα της βασίλισσας και φυσικά την κάμπια που κάθεται σ ενα μανιτάρι και καπνίζει αργιλέ... Ωραία παρέα ε? Και στο τέλος όλα είναι απλά ένα όνειρο...

Μια ιστορία που πάνω κάτω ξέρετε... αλλα αναρωτιέμαι..ποια τα μυστικά της επιτυχιας ενος βιβλίου;; Φαντασία χρειάζεται σίγουρα...ξεχωριστοί ήρωες είτε αγαπήτοι είτε μισητοί θα μείνουν στον αναγνώστη...τι άλλο όμως;;; όποιος γνωρίζει τα μυστικά της επιτυχίας τόσων παιδικών βιβλίων ας τα πεί και σε μένα...που φαντασία μηδέν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου